تبلیغات
راوی عشق شهرستان آغاجاری
عزاداری وسینه زنی سنتی شهرستان آغاجاری
ناخدا عباس دریانورد، هویت سینه زنی سنتی بوشهر
قریب یكصد سال پیش در یك خانواده دریانورد بوشهری مردی زندگانی می كرد به نام ناخدا احمد كه با كشتی های بادبانی علاوه بر این كه سرتاسر خلیج فارس را طی كرده بود، تا سواحل هند و آفریقا و زنگبار هم دریانوردی نموده بود ناخدا احمد دو پسر داشت، یكی «ناخدا رضا» كه در شط العرب و رود كارون كشتی های تجارتی را راهنمایی می كرد.  در حدود سال 1255 هجری شمسی خداوند به ناخدا احمد فرزند ذكور دیگری عطا كرد كه او را «عباس» نام گذاردند.

عباس تحصیلات ابتدایی را در مكتب خانه فرا گرفت و همین كه به سن دوازده سالگی رسید به همراه پدرش به دریانوردی پرداخت و چون استعداد و هوش بسیار داشت به سرعت در كشتی رانی و دریانوردی مهارت یافت. عباس كه بعد ها به «كاپیتان عباس» و «ناخدا عباس» شهرت یافت نام خانوادگی «دریانورد» را برای خود انتخاب كرد از راه مفاخرت گوید:

لیك از فضل خداوند كریم ذوالمنن

وارث دریانوردی باشم از جد پدر

ناخدا عباس در مسافرت ها به واسطه ی معاشرت و آمیزش با مردم ممالك خارجه به زبان های انگلیسی، هندی، آلمانی، فرانسوی، و ژاپنی آگاهی كامل داشته و با آن ها تكلم می كرده و اشعاری هم به زبان هندی گفته است.

ناصرالدین شاه قاجار در سال 1319 هجری قمری یك فروند كشتی جنگی به ظرفیت 485 تن از كشور بلژیك خریداری می كند كه آن را مظفری نامیدند. تجهیزات این ناو دو توپ كوچك ته پر  و پنج قبضه تفنگ پنج تیر بلژیكی بود.

معروف ترین فرمانده ناو مظفری «كاپیتان عباس دریانورد» بود كه تجربیات دریایی خود را در سفر های افریقا و چین از پدر خود در روی كشتی های بادبانی آموخته بود.

او مردی متدین و با ایمان بوده و نسبت به خانواده عصمت و طهارت و ائمه اطهار مخصوصاً امام سوم شیعیان ارادت سرشاری داشته است . در ماه‌های محرم و صفر و ایام عزاداری هر جا که بود در مجالس روضه‌خوانی حاضر می‌شد و بدون هیچ گونه توقعی و با ایمانی پاک، نوحه‌هایی را که خود ساخته بود با آهنگ مخصوص می‌خواند.

می‌گویند ناخدا عباس اولین کسی بوده که مراسم عزاداری امروز‌ی بندر بوشهر را به این شکل در آورده است و ریتم و آهنگ را وارد کرده است. او از شاعران زمان خود بوده است بر اساس احتمالات و شواهد می‌گویند که وی اولین کسی بوده که ساز (پیانو) را وارد ایران می‌کند.

بعضی‌ از افراد در خصوص آشنایی وی با موسیقی نقل می‌کنند که ظاهراً ناخدا عباس در کشتی تحت فرماندهی خود، پیانویی داشته که آن را به خوبی می‌نواخته است. در همین رابطه می‌گویند از ناخدا عباس تعدادی کاغذ که بر روی آن‌ها نت‌هایی نوشته شده است موجود می‌باشد و خانواده او به تازگی آنها را برای اجرا در اختیار یکی از موسیقی‌دانان قرار داده‌اند که اجرای بعضی از نت‌های موجود شبیه بعضی از آهنگ‌های نوحه ناخدا عباس بوده است.

اسماعیل رائین در کتاب دریانوردی ایرانیان می نویسد: معروف ترین فرمانده ناو مظفری كاپیتان عباس دریانورد بود كه پدر او از ناخدایان معروف جهازات بادی به شمار می رفت و سال ها به سواحل آفریقا و چین سفر دریایی كرده بود. در یكی از همین سفر ها بود كه پدر وی فوت كرد و او (كاپیتان عباس) كه جوانی بی تجربه از فن دریانوردی بود و تنها طی سفر هایی كه همراه پدرش به آفریقا می رفت اندكی با راه های دریایی و سواحل آشنا شده بود و چند بار نیز شخصا سكان كشتی را به دست گرفته بود، عهده دار اداره و هدایت كشتی شد. و كشتی بدون ناخدا را از زنگبار به بوشهر رساند.
ناخدا عباس دریانورد در مقام فرماندهی كشتی مظفری به درجه كاپیتانی ارتقا یافت و اجازه پوشیدن لباس فرماندهی دریایی را به دست آورد. او نه تنها چند هزار بیت از اشعار شعرای فارسی زبان را از حفظ داشت بلكه خود نیز شعر می گفت و بسیاری از مرثیه ها و نوحه های مذهبی او در سراسر خلیج فارس معروف و مشهور است. وی پعد از این كه كشتی مظفری از كار افتاد فرمانده ناوچه های توپدار و ضد قاچاق گمرك بوشهر شد. و در سیزدهم فروردین ماه 1333 در سن هفتاد و هشت سالگی بدرود حیات گفت.
در حاشیه صفحه 739 همین كتاب نوشته شده است كه : «...ذكر این نكته ضروری است كه ناخدا عباس دریانورد در دوران سلطنت رضا شاه خدمات بزرگی در شناسایی راه های آبی و سواحل ایران برای دولت و نیروی دریایی انجام داد. او كاشف راه دریایی  خورموسی تا بندر شاهپور (بندر امام کنونی) و سپس معشور (ماهشهركنونی) است و بیشتر علامت گذاری دریایی در این راه دریایی با نظر او بعمل آمده است»

چون كاپیتان عباس اطلاعات كاملی از وضع سواحل و خلیج فارس داشت، موقعیت خورموسی را معرفی كرد و همین امر سبب شد كه بندر شاهپور در كنار آن ساخته گردد و پس از تاسیس نیروی دریایی كه به امر رضا شاه صورت گرفت، مدت ها با سمت ناوسروانی عهده دار امور دریایی بندر شاهپور بوده است.

چون رضا شاه به اطلاعات و تجربیات عمیق كاپیتان عباس در امور بندری و دریانوردی واقف بود، مدت شش ماه او را به همراه خود به شمال برد تا در آن جا مطالعه نموده و برای تاسیس نیروی دریایی بحر خزر طرح ها و نظریات و پیشنهاداتی تقدیم دارد.
كاپیتان عباس برخلاف انتظار در سال 1320 شمسی بازنشسته شد و این امر باعث رنجش او گردید ـ دوباره در سال 1325 به خدمت فراخوانده شد ـ باز در سال 1329 شمسی بازنشسته شد.
ناخدا عباس سه عیال اختیار كرده است و اولاد او عبارتند از: 1ـ عبدالحسن كه در حیات پدر فوت شده است.2ـ عبدالحسین كه كارمند شركت نفت بوده و در اهواز اقامت داشته، 3ـ بی بیه همسر آقای سید جلال نیازمند كارمند بازنشسته گمرك بوده، 4ـ بمان جان همسر آقای انصاری که در كراچی پاكستان ساكن بوده، 5ـ حاجیه خانم مریم جان همسر آقای حاج عبدالكریم سعیدی که در تهران اقامت داشته.
وی بعد از سال‌ها زندگی در بوشهر، محله‌ی جبری (زیارتی‌ها) به خاطر شرایط کاری‌اش به خوزستان (شاهپور و اهواز) منتقل شد که در آنجا نیز به نوحه‌خوانی پرداخت و شاید اولین کسی بود که نوحه‌خوانی و سینه زنی بوشهر را در خوزستان رواج داد و با این که در اواخر عمر به دلیل کهنسالی توان ایستادن را از دست داده بود بر روی صندلی می‌نشست و برای عزاداران نوحه می‌خواند تا این که سرانجام در سیزده فروردین سال 1333 هـ . ش روی در نقاب خاک پنهان ساخت و به این ترتیب 78 سال زندگی پرماجرای او در اهواز به پایان رسید.
ناخدا عباس در سن 78 سالگی در سال 1333 هجری شمسی در اهواز وفات یافت. پیکر شادروان دریانورد با مشایعت جمع کثیری از تشییع کنندگان بوشهری و خوزستانی و با حضور عده‌ای از پرسنل نیروی دریایی که غرق در ماتم شده بودند همراه با نواختن سنج و دمام در امام‌زاده علی‌بن‌محمد‌زیار( مهزیار) به خاک سپرده شد.

روی سنگ مزار ش این ابیات را از خود او نوشته اند:
من از خدمت آب و این خاك پاك
نیاسوده ام جز به وقت هلاك
منبع:
- شرح حال و اشعار ناخدا عباس دریانورد تالیف علی نقی بهروزی(1356)


به ادامه مطلب بروید

بوشهر- ایرنا - پژوهشگران آیین های مذهبی معتقدند: سینه زنی سنتی بوشهری ها نوعی عزاداری منحصر به فرد است و چون از دل برمی آید، بر دل می نشیند.

عزاداری ماه محرم برای مردم بوشهرنه عادت بلکه یک فرهنگ است که ازکودکی درذهن و زبان و سینه آنها ریشه می دواند و تا پایان عمر همراه و همرازشان می ماند.

این عزاداری برای بوشهری ها یک سنت است، سنتی که مظهر وحدت و نماد هویت ملی و مذهبی آنهاست و وقتی این شهر در آستانه محرم قرار می گیرد، کودک وپیرش می کوشند تا بیش از پیش و گرم تر از همیشه بر سینه بزنند.

چون محرم می رسد، هم تراز با شعاع آفتاب ظهر عاشورا، حلقه می گیرند و در آیین اشک ریزان حسینی، صفوف برادری و برابری خویش را محکم می کنند.

شاعران و مداحان این دیار قرن هاست که با سروده ها و نوای توحیدی خود پیام و خاطره نهضت عاشورا را در اذهان زنده نگه داشته اند.

درعزاداری مردم بوشهر به واقعه بزرگ کربلا از زاویه های گوناگون پرداخت شده و در آنها حماسه دشت نینوا،مظلومیت اهل بیت (ع) و قساوت یزید و یزیدیان به زیبایی هر چه تمام تر عرضه شده است.

بوشهر یکی از مهم ترین کانون های عزاداری عاشورای حسینی در ایران محسوب می شود و همه ساله پذیرای گردشگران بسیاری از اقصی نقاط ایران در ماه های محرم و صفر است.

نوحه هایی که در آیین عزاداری خوانده می شود باید با حرکات دست و پا همخوانی داشته باشد، از این رو افراد مجرب،حلقه هایی درونی دسته های سینه زننده را تشکیل می دهد که شکلی منحصر به فرد دارد و بیشتر از اشعار غزل و دستگاه چهارگاه در نوحه بوشهری استفاده می شود.

سینه زدن بوشهری در پایان آیینی دارد که برخی آن را ˈیزلهˈ یا ˈحیدریˈ می نامند و دارای ریتم تندی است و جوانان با شرکت در آن، احساسات خود را به نمایش می گذارند.

در این مراسم، افراد با گرفتن کمر یکدیگر،همگی در یک ستون قرار می گیرند و سعی می کنند حرکاتی شورانگیز داشته باشند.

مراسم سینه زدن در بوشهر برعکس همه شهرهای ایران که در آن مردم به صورت دسته جمعی در خیابان ها حضور دارند، بیشتر در حسینیه ها و مساجد متمرکز است.

عزاداری مردم استان بوشهر بسیار تاثیرگذار، جذاب، پرشور و جوشش است و این سبک فقط بوشهری و به نام بوشهر نیز در سراسر جهان شناخته شده و اجرا می شود.

یک پژوهشگر آواها و نواهای بوشهری نیز در کتاب اهل ماتم (آواها و آیین های سوگواری در بوشهر) نوشته است:نخستین مدارک مکتوب در باره سینه زدن و عزاداری در استان بوشهر به دوره زندیه باز می گردد.

محسن شریفیان افزوده است: سفرنامه نویسانی چون ˈکارستن نیبورˈ به این امر اشاره می کنند اما از چگونگی آن اطلاعی به دست نمی دهند.

وی اضافه کرد: بیشتر کارشناسان محلی معتقدند شکل کنونی سینه زدن و نوحه سنتیبوشهر به دوره قاجاریه بر می گردد.

شریفیان افزود:درزمان حکومت رضا شاه، بوشهری ها هم مانند دیگر مناطق ایران برای برگزاری علنی مراسم نوحه خوانی و سینه زدن با مشکل مواجه بودند و به همین علت در دوره رضا خان نوحه خوانی تحولی نیافت.

وی اضافه کرد: اما پس از شهریور 1320 هجری شمسی مراسم مذهبی و نوحه خوانی شوری دوباره یافت و نوحه سرایان فرصتی یافتند تا باز ارادتمندان معصومان (ع) را گرد هم آورند.

شریفیان ادامه داد: کارشناسان معتقدند با اوج گرفتن کار خوش صدا ترین نوحه خوان بوشهری جهانبخش کردی زاده معروف به ˈبخشوˈ فصل جدیدی در نوحه سرایی بوشهر آغاز شد، طنین صدای بخشو علاقه مندانی در دیگر نقاط کشور نیز یافت و آنان را به بوشهر کشاند.

وی گفت: نوحه خوانی با پیروزی انقلاب اسلامی و سپس دوره دفاع مقدس با موضوعاتی مانند شهادت تطابق یافت.

شریفیان معتقد است:در این دوران حس بداهه خوانی از نوحه خوانی گرفته شد زیرا نوحه خوانان کمتردرنوحه سرایی دخالت داشتند البته در آن زمان تعداد نوحه های واحد در مقایسه با دیگر نوحه ها افزایش یافت.

وی افزود:مصطفی گراشی،جعفردریایی نژاد،عبدالحمید دشتی فرد،ابراهیم ملاح زاده،امیرکردی زاده و اسماعیل ایران دوست ازجمله نوحه خوانان وسیدجوادعین الملک، محمد فتوت و عبدالحسین خرمایی از آهنگسازان نوحه درآن زمان هستند.

یکی از مداحان بوشهر گفت:چون سبک سینه زدن وعزاداری بوشهرسبکی تاثیرگذار بوده است، هم اینک 10استان کشور از این سبک عزاداری تقلید می کنند.

مصطفی گراشی افزود:مداحی و نوحه خوانی در نظر مردم از کارهای مقدسی است که همه افکار مردم را متوجه این موضوع می کند پس وظیفه مداحان به روز شدن است.

وی اضافه کرد:پویایی سنت نوحه خوانی به این است که متولیان آن بتوانند ضمن شرح وقایع صحیح تاریخی اهل بیت (ع) با مسائل زمان خود ارتباط برقرار و دغدغه های دینی و اعتقادی و روز مردم را مطابق با سیره اهل بیت مطرح کنند.

گراشی درباره نوآوری دراشعار و حتی سبک سینه زدن بوشهر گفت:این سبک سینه زدن و اصول آن به هیچ عنوان قابل تغییر نیست ولی می توانیم در ادامه حرکتی که از سال 60مداحان و نوحه خوانان برای نوآوری و در ارائه مفاهیم نوحه به کار بستند دنبال کنیم.

گراشی افزود:تا سال 60همه نوحه های واحد فقط با سه آهنگ جنگ نامه، بحر طویل و بحر طویل با نثر منظم خوانده می شد که براساس نظر کارشناسان این فن به این نتیجه رسیدیم که می توانیم آهنگ های جدید همراه با اشعار جدید با استفاده از ملودی منطقه مثل دستگاه دشتی و همایون در این قسمت از سینه زدن استفاده کنیم که مورد استقبال نیز قرار گرفت.

وی بیان کرد: رعایت اصول سنت و سپس استفاده از ملودی خاص منطقه توسط مداحان ضروری است.

* گرایش به اشعار حماسی بیش از عاطفی

یکی ازشاعران ونوحه سراهای بوشهری گفت:نوحه سرایان استان بوشهربه خاطرموقعیت جغرافیایی که در آن زندگی می کنند بیشتر به دنبال ارائه اشعار حماسی هستند و کمتر به سراغ بخش عاطفی مصائب رفته بر ائمه می روند.

محمود موجی افزود: در نوحه های جدید شاعران تحت تاثیر نوحه های متداول کشور بخش عاطفی شعرشان را پر رنگ کرده اند.

وی اظهار کرد:شعرهایی که در نوحه ها استفاده می شود بسته به کاربردشان تفاوت هایی دارند چنان که اشعار نوحه هایی که پیش از ˈواحدˈ خوانده می شود ابیات بلند تری دارند هر چه قدر که نوحه ها به اوج می رسند، ابیات کوتاهتر می شوند.

یکی از آهنگسازان بوشهری نیز تنوع در گام ریتم و وزن را از ویژگی های بارز نوحه های بوشهر ذکر کرد و گفت: نوحه ها در دستگاه های مختلف از جمله شور، ماهور، اصفهان و گوشه متعلقات آنها آهنگسازی می شوند.

اکبر ابراهیمی افزود: آهنگسازان نوحه ها با وجود این که تحصیلات دانشگاهی ندارند آهنگ هایی قابل توجه ساخته اند که اشکال فنی ندارند و یادآور این مثل هستند که هر چه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.

وی بیان کرد: آهنگسازان نوحه ها با عشق و ارادت به امام حسین (ع)آهنگ ساخته اند و به همین علت ملودی هایشان دلنشین و گوش نواز است.

ابراهیمی گفت:آهنگ های جدید ازنظر آهنگسازی متنوع تر و زیباتر شده اند ولی نوحه های قدیمی همچنان بهتر و دلنشین تر از نوحه های جدید هستند.

وی اظهار کرد: موسیقی سوگواری در بوشهر از نظر تنوع و کثرت ملودی بخش اعظم موسیقی کشور را شامل می شود.

ابراهیمی گفت: مراسم سینه زدن همراه با آواز نوحه که خود نوعی ملودرام غم انگیز است، تحقق می یابد و سینه زدن بدون حضور نوحه خوان غیر ممکن و نامفهوم است.

مسوول کانون مداحان و شاعران آیینی استان بوشهر گفت:درایام محرم همه جای ایران اسلامی عشق امام حسین (ع) در قالب برگزاری آیین های عزاداری شعله ور است اما عزاداری بوشهریها دارای ویژگی های خاصی است که حتی در بین کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز طرفداران زیادی دارد.

علی تشکری افزود: بهره گیری از نواها، نغمه ها ، سنن غنی و پرمحتوا در عزاداری بوشهریها باعث شده تا این آیین دینی ممتاز از سایر مناطق کشور شود.

وی گفت: در همه استان های کشور عزاداری حسینی با خلوص نیت است اما در یک چارچوب خاص و مشترک است که همه استان ها ازآن تبعیت می کنند ولی عزاداری بوشهری دارای آهنگ، نوا و متنون غم انگیز و دلچسب منحصر به فرد است که حتی مورد توجه مسوولان ارشد کشور نیز قرار گرفته است.

تشکری معتقد است:عزاداری بوشهر قدمت 250 ساله دارد و از نیاکان مردم این دیار به شکل سینه به سینه منتقل شده است .

وی گفت: در استان بوشهر هم اینک 763 مداح سازمان یافته در برگزاری آیین های محرم و صفر مشارکت فعالانه دارند که شهرستان بوشهر با 167 مداح و جم با 29 مداح به ترتیب بیشترین و کمترین مداح را به خود اختصاص داده اند.

مسوول کانون مداحان و شاعران آیینی استان بوشهر ادامه داد:برگزاری کارگاه های آموزشی، کمیته های پنج گانه برای استفاده از متون و شناخت فنون مداحی از جمله برنامه های این کانون برای مداحان بوشهری است.

تشکری گفت: در سال های اخیر برخی از مداح ها برای جذب مخاطب از ابزار و آلات موسیقی استفاده می کنند که این امر با عزاداری سنتی و اصیل بوشهری منافات دارد .

مسوول هیات های مذهبی اداره کل تبلیغات اسلامی استان بوشهر نیز گفت: در این استان یکهزارو 700 هیات مذهبی فعال است که از این شمار یکهزارو 300 هیات سازمان یافته هستند.

نوشاد نوشادی افزود: از این شمار 200 هیات مربوط به خواهران، 100 هیات خانگی ، 50 هیات محوری و مابقی نیز به شکل سنتی در برگزاری عزاداری حسینی مشارکت دارند.

وی گفت: بوشهر با برخورداری از 190 هیات بیشترین و شهرستان دیلم نیز با 100 هیات کمترین تشکل سازمان یافته مذهبی را به خود اختصاص داده اند.

عضو شورای مرکزی هیات های مذهبی کشور اضافه کرد: براساس برنامه ریزی انجام شده برای نهادینه شدن فرهنگ عزاداری حسینی در نسل نوجوان و جوان قرار است در قالب طرحی ملی هیات های عزاداری دانش آموزی و دانشجویی نیز تشکیل شود.

ˈ مراحل سینه زدن سنتیبوشهرˈ

آیین سینه زدن بوشهری ها پس از پایان یافتن ˈدمامˈ آغاز می شود این مراسم با اجرای نوحه های سبُک و مصراع کوتاه با صدای ˈپیش خوانˈ یا سرخوان آغاز می شود، پیش خوان در واقع وظیفه گرم کردن آیین سینه زدن را به عهده دارد، داشتن صدای خوب شرط اجرای این قسمت نیست.

سینه زدن با افراد کم سن و سال و با دایره کوچک چهار پنج نفری آغاز می شود طوری که طبقه بندی اصوات در این مراسم دیدنی است، به نوعی که خود گروهی کر را تشکیل می دهند یعنی صدای زیر و نازک در صف های بیرونی، صدای متوسط جوانان در صف های وسط و اصوات بم در صف های جلو (دور نوحه خوان اصلی) بسیار دل انگیز است.

پیش خوان که نوحه خوان آغازین است با نوحه های قدیمی و کوتاه و گاهی تکه دوزی شده وظیفه گرم کردن و شکل دادن صفوف کسانی که سینه می زنند را برعهده دارد تا جایی که حلقه بزرگ آنان پهناور و سپس نوحه خوان اصلی وارد می شود.

گاهی پس از دو حلقه شدن صف ها (دراصطلاح محلی بُر) نوحه خوان خود را می رساند، به طور معمول نوحه خوان بایستی علاوه بر داشتن صدای خوب، دارای حافظه و گاهی طبع شعر نیز باشد که الزامی نیست ولی باید اطلاع کافی از افرادی که سینه می زنند داشته باشد و آنان را بشناسد.

وظیفه هدایت سینه زنندگان و نظم دهی وظیفه ˈ بُر سازˈ است که خود در سینه گردانی همدوش نوحه خوان است او خود سینه زننده حرفه ای است و با مشاهده چهره و ریخت و حرکت آن ها می تواند با آسانی پی به مهارت آن ها ببرد و آن ها را برای حضور در برهای جلو تر دعوت کند.

نوحه خوان، نوحه های خود را با نوحه های حزن انگیز، سنگین و گاهی تفکر آمیز و مشحون از اندیشه و با ریتم آهسته آغاز می کند که این خود برگرفته از آگاهی خاصی است.

با تغییرلحن و ریتم نوحه ها، نوحه خوان به سمت آهنگ های هیجانی می رود، در این زمان بُرساز نیز به تعداد برها می افزاید.

تو در تویی حلقه ها به دور نوحه خوان، هن هن نفس ها، غریوهای ناخودآگاه از حنجره افراد سینه زننده، نوحه خوان را به هیجان می آورد و او را به سمت اوج می برد، نوحه خوان دستور ˈواحدˈ را صادر می کند.

با اجرای این قسمت،ریتم سینه زدن یکی در میان می شود یعنی سینه زنندگان در حرکت به جلو دست بر سینه می زنند و در بازگشتن به عقب دست ها بالا می رود برای حرکت بعدی که در این قسمت سینه زنندگان، همسرایی نمی کنند و تنها به واحد گوش فرا می دهند.

اشعار این قسمت به طور معمول بدون انقطاع است اما در سال های کنونی به تاثیر از آهنگ های جدیدتر نوحه های دیگر برای واحد آماده شده است .

پس از واحد، نوحه خوان با گفتن لفظ مظلوم، سینه زنندگان را آماده شنیدن چاوشی می کند که روی ریتم بلاانقطاع واحد که در حال ادامه است شکل می گیرد.

* هیجان آخرین

سینهزنیبوشهری با اجرای هیا مولا به پایان می رسد و بلافاصله پس از دعای نوحه خوان و با ادای عبارت ˈمرواتون همه سالˈ که واژه یی باستانی است، سینه زنندگان به دسته های کوچک تقسیم می شوند و در حالی که با دست ها کمر یکدیگر را گرفته اند پشت سر هم حرکت و جملات شعار گونه و رجز گونه ای را تکرار می کنند که در جواب شخص سرآهنگ است .

در این گونه حرکات سینه زدن در کار نیست، تنها هنگام ایستادن رو به روی یکدیگر همان کلمات شعار گونه را تکرار می کنند و سینه زدن را به خلسه می کشانند که گاه به غش کردن برخی سینه زنندگان می انجامد؛ این مرحله اوج آخرینِ سینه زدن در بوشهر است.

* ساختار دایره ای در سینهزنیبوشهری

حرکت چرخشی و هم آهنگ دوایر تو در توی برهای سینهزنی، ضربه های همزمان دست ها و تلاطم غرور و عاطفه برانگیز این دوایر زنده انسانی در همان حال یادآور طواف آهنگینی گرد دوست است.

* کثرت در وحدت، وحدت در کثرت و نمود آن در سینهزنیبوشهری

یکی شدن و به یگانگی رسیدن یکی از رهاوردهای سینه زدن و این آیین پر هیبت است از همانگاه که سینه زنندگان با دست چپ کمر کناری خود را گرفته به این معنی است که با یکی شدن می خواهیم کمر همت ببندیم در این عزا و تشریک مساعی کنیم.

رسم است که سینه زنندگان به کمر خود شال می بندند و در واقع نشان می دهند که در این آیین عزاداری برای همکاری کمر همت بسته اند و با هم یک تن واحد هستند، گردش دست ها با هم، گردیدن حول یک محور و یک نقطه، چرخ
ش پاها در یک زاویه دایره یی و در نهایت یک وحدت کثیر است. ک/4



موضوعات مرتبط : محرم ,
آخرین ویرایش: جمعه 9 خرداد 1393 12:26 ب.ظ
تاریخ ارسال : جمعه 9 خرداد 1393 12:17 ب.ظ | نویسنده : حمید صیادی
دیدگاههای مربوط به پست (ناخدا عباس دریانورد، هویت سینه زنی سنتی بوشهر )

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
  • موضوعات CATEGORIES2

  • برچسبها TAGS

  • آرشیو ماهانه Monthly Archive

  • صفحات اضافی Static Pages